ADHDen emoties

Ik ken weinig “stoornissen” waar zoveel mensen verstand van hebben en een mening over hebben dan over AD(H)D. Van psychiater, psycholoog tot de leerkracht, je buurvrouw en zelfs volstrekt willekeurige voorbijgangers.

Of het wel of niet bestaat, of we als ouders te weinig of juist teveel eisen stellen, of het komt door de maatschappij.

Zomaar een willekeurige dag in een willekeurige winkel. Ik sta op mijn beurt te wachten en voor mij staat een moeder met twee lekker drukke knullen. Het is overduidelijk dat ze veel liever iets anders hadden gedaan dan met hun moeder de boodschappen.

De winkelier:  ”zo zo, pilletje nodig?

“Dacht het niet”, zegt de moeder, “tegenwoordig gaat ieder kind aan de pillen, daar doe ik mooi niet aan mee!”.

Ik hoor het aan en vraag me nog even af of ik een poging zal doen enige nuancering in deze conversatie aan te brengen.

Want dit kan ik toch niet laten gebeuren? Hebben deze mensen enig idee waar ze het over hebben? Alsof AD(H)D een keuze is, ik doe er wel of niet aan mee. Wat een misvatting!

Ik besluit mijn mond te houden. Niet de juiste plek, het juiste moment. Maar toch….het is alweer een tijdje geleden en zit me niet lekker. Ik zie namelijk dagelijks mensen die voor deze keuze staan of deze keuze ooit hebben moeten maken.

Hoe komt het toch dat de diagnose AD(H)D zo veel emoties oproept?

En hoe kan het dat (bijna) iedereen hier een mening over heeft en vaak zelfs “verstand” van heeft? Terwijl het toch om een psychiatrische diagnose gaat. Een vak op zich, zou ik zo denken.

Het toenemende aantal diagnoses speelt hier zeker een rol in.

Enige nuancering, namelijk dat onze kennis om deze diagnose te stellen is toegenomen, hoor ik eigenlijk zelden. Een modediagnose, ook veel gehoord. Dat een soortgelijke diagnose al begin van deze eeuw werd gesteld, alleen onder een ander naam, hoor ik er nooit bij.

En zo zouden we kinderen (en volwassenen) massaal aan de pillen doen, omdat we tegenwoordig ‘nergens meer tegen kunnen’.

Dat de keuze voor medicijnen voor de meeste mensen een hele moeilijke afweging is en over het algemeen heel weloverwogen wordt genomen, dat slaan we dan maar over.

Natuurlijk  gaan er ook wel  dingen mis in het stellen van diagoses. Zoals dat bij alle diagnoses gaat. Maar daar hoor ik dan weer niets over.

Het krijgen van de diagnose roept ook emoties op.

Spijt en opluchting. Spijt, want liever had je het je kind of jezelf bespaart. Liever ‘gewoon normaal’, gewoon een ‘niks aan de hand’ kind of volwassene’.Maar ook opluchting. Want eindelijk begrijp je waarom er zoveel dingen niet vanzelf gaan. Puzzelstukjes vallen ineens op zijn plek.

En dan komen we ergens,  namelijk bij begrip en acceptatie.

Vanuit deze twee kan ruimte ontstaan. Wanneer je accepteert dat je, op welke manier dan ook, met AD(H)D te maken hebt, kan je gaan proberen het te begrijpen. Begrijpen waarom dingen anders werken voor je kind, leerling, partner of jezelf en hiervoor ruimte vragen en innemen. Hoe beter je de dingen begrijpt, hoe beter je met AD(H)D om kunt gaan. Hoe beter je aan anderen uit kunt leggen wat er nodig is en dit zelf kunt organiseren. Op zoek naar wat wél werkt in jouw situatie omdat je snapt en accepteert dat dat gewoon nodig is. Dan kan overleven weer leven worden. Met vallen en opstaan, ups en downs, want dat hoort óók bij AD(H)D.

En dat is wat ik je gun, een mens is namelijk zo veel meer dan zijn diagnose!

 

Ik wens je veel succes en alle goeds

Cora Vos-Vlaar

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *