Een gemiddeld mens…….hè bah!

 

Als iemand met AD(H)D proberen net zo te functioneren als iemand zonder AD(H)D. Hetzelfde tempo, dezelfde focus, hetzelfde opruimsysteem, agendabeheer etc. Omdat die agenda zo handig is en je zus/tante/collega’s /mede-leerlingen hem ook hebben. En die vinden hem super! Je gaat in de ochtend opruimen, omdat je moeder dat ook deed en dat ging altijd zo goed. Je kiest een baan met superveel structuur, omdat de deskundigen zeggen dat je dat nodig hebt. Ik weet het niet, ik krijg er altijd een beetje de kriebels van……

In het hokje

Het begint al jong. Op de basisschool moet iedereen als eerste van de dag eerst even zelfstandig een kwartiertje lezen. Dat hoort nu eenmaal zo. Als je dat niet lukt, hebben we toch wel een probleem. Dat jij als kleine AD(H)D’er een beetje moeite hebt met omschakelen, waarbij we vanuit huis naar het begin van de schooldag als een ‘schakelmoment’ beschouwen, dat maakt niet zoveel uit. Iedereen leest. Het merendeel lukt dat ook prima, dus ben jíj het probleem als dat niet lukt. We gaan met z’n allen tegelijk het ene hokje in en het andere weer uit. Gewoon, omdat dat zo “hoort”.

Andersom denken

Maar wat nou als je moeite hebt met schakelen en dat helemaal niet als een probleem wordt gezien? Als het als iets normaals wordt beschouwd. Gewoon een individueel verschil tussen mensen. Gaan we gewoon even kijken wat dan wel mogelijk is. Wat jou helpt bij beter omschakelen. Misschien eerst even kleuren? Of een kwartiertje de concierge helpen? Out-of-the-box, ja dat wel. Maar wie bepaalt dan wat in-the-box en wat out-of-the-box is? En wat is er eigenlijk erg aan out-of-the box? Is dat nou niet juist één van de krachten van iemand met AD(H)D?

Het continue aanpassen kan zijn tol gaan eisen op volwassen leeftijd

Als je opgroeit met het idee anders en vooral ‘minder’ te zijn, heeft dat gevolgen. Schadelijke gevolgen. Het steeds proberen een ‘gemiddeld mens’ te worden eist uiteindelijk zijn tol. Je leert eigenlijk af om eens te kijken wat nu eigenlijk bij jóu past. Het enige waar je mee bezig is je aan te passen. Aan te passen aan ‘de gemiddelde mens’, wie of wat dat dan ook moge zijn.

Bestaat ‘de gemiddelde mens’ eigenIijk wel? En hoe ziet die er dan uit?

Ik zou het je niet kunnen vertellen. Ik denk dat ik er ook niet toe behoor. Maar ik weet het ook weer niet zeker. Soms als ik zo om heen kijk vraag ik me af “of ik er zelf eigenlijk wel bijhoor’. Maar waarbij dan eigenlijk? Als ik zo om me heen kijk, zie ik grote verschillen tussen mensen. Behalve dat iedereen wisselende periodes in zijn leven heeft, waarin geluk zich afwisselt met moeilijke tijden, zie ik ook een verschil in de mate waarin iemand zich hier doorheen slaat. Het lijkt alsof dat voor de een makkelijker is als voor de ander. Wat maakt dat dan dat dat zo is? Persoonlijk eigenschappen, zoals optimisme, doorzettingsvermogen? Wel of geen AD(H)D?

Je zou kunnen zeggen dat het voor mensen met AD(H)D misschien wel meer moeite kost de ogenschijnlijk gewone dingen van het leven ‘voor elkaar te krijgen 

Dingen die voor niet-AD(H)D’ ers simpel lijken. Zoals je gewoon even aan een planninkje houden. Of gewoon even tien minuten lezen als je net in de klas zit. Of gewoon even lekker je mond houden als anderen praten. Niet zo aanwezig zijn, gewoon beetje rustig doen. In plaats van proberen alles volgens het boekje oftewel “normaal'(akelig woord) te laten verlopen, kan je ook rekening houden met een brein wat op een iets andere manier functioneert. Zodat je gebruik kunt maken van de kracht van het wat anders functionerende brein in plaats van alleen maar bezig bent je te richten op zwaktes en beperkingen.

Ruimte geven voor AD(H)D bij jezelf, kind of partner maakt eerder dat iemand tot ontplooïng komt dan wanneer je er een ‘gemiddeld mens’ van wil maken.

Dat betekent dat je rekening houdt met dat je te maken hebt met AD(H)D. Dat je dat gegeven accepteert. En dat je niet krampachtig van iemand met AD(H)D probeert een niet AD(H)D’er te maken.Dán kan je op zoek gaan naar (creatieve) oplossingen voor dingen die je tegenkomt. Dán kan je gaan denken in mogelijkheden in plaats van beperkingen. Dat betekent niet dat bepaalde dingen niet meer als een beperking worden ervaren. Dat betekent wel dat je kijkt naar wat er wél mogelijk is, op een eigen manier. Dat daar ruimte voor wordt vrijgemaakt. Want waarom van een niet-gemiddeld mens een gemiddeld mens maken. En daarbij, hoe leuk is een gemiddeld mens nou eigenlijk?

We zijn niet allemaal Steve Job’s of Jochem Meijer’s, maar met het ontwikkelen van onze eigen krachten en talenten, worden we in ieder geval onszelf en niet een versie van iemand waarvan anderen vinden dat we zouden moeten zijn. En dat is al een flinke stap dichterbij een prettig leven, een leven vanuit mogelijkheden!

 

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *