December, “gezelligste maand van het jaar”

 De decembermaand heeft de naam gezellig te zijn. Een volle, maar fijne maand, waarin we met elkaar Sinterklaas en Kerst vieren, lekker eten,  fijne gesprekken voeren. Familiebanden worden  versterkt en iedereen geniet.

Oké, dat is de theorie.kerststress blog

Nu de praktijk in een gemiddeld ADHD    gezin. December begint daar meestal al eind oktober, begin november. Althans, dat is mijn persoonlijke ervaring en ook wat ik in mijn praktijk zie. En eindigt ergens in januari (eerder tegen het eind dan in het begin van de maand). Want voordat alles weer tot relatieve rust is gekomen, dat duurt wel even. Dat is dus best lang, voor een “gezellige maand”.

Medicijnen lijken in deze maand tekort te schieten, minder  werkend of helemaal niet.

School wordt gezellig versierd, overal hangen pieten en cadeautjes, om daarna snel plaats te maken voor de kerstboom. Sint en Piet komen op school en als je in de bovenbouw zit, ga je ook meestal een surprise voor elkaar maken. Met kerst een kerstontbijt en op sommige scholen naar de kerk. En als klap op de vuurpijl oudejaarsavond. Voor sommige kinderen met ADHD is de surprise nog wel iets waar ze hun creativiteit in kwijt kunnen, bij mij thuis was de realiteit dat ik of opa hem maakte. Te veel stress, te weinig geduld, te saai en duurt te lang.  En als ik dan eens naar de surprises in de klas keek, was ik volgens mij niet de enige ouder die deze taak op zich nam….

Het hoort er allemaal bij. Waarom was ik persoonlijk dan toch zo blij als het voorbij was? Ik kon de klok wel vooruit kijken. Vooral oud & nieuw was voor ons een beproeving. Vuurwerk was sowieso reuzespannend, maar de dingen die je ermee kon doen (aan elkaar knopen, ergens opbinden ed), nog veel spannender! De creatieve ideeën van de ADHD’er  kwamen hierin ruimschoots tot uiting. Nu vind ik juist de creativiteit van mensen met ADHD zo leuk en stimuleer ik mensen om dat te gebruiken, maar in dit geval lag dat toch anders.

Het enige waar ik voor kon zorgen was dat het thuis allemaal redelijk rustig bleef. Aanpassen en dingen loslaten. Soms moesten dingen waar we aan werkten even stop gezet worden. Teveel eisen ging niet. Ook niet van mezelf eisen dat ik het leuk moest maken, of dat ik het zelfs leuk moest vinden.

Als ouder is de uitdaging continue weer in te spelen op waar behoefte aan is, wat er nodig is. Kijkend naar je kind en naar de omstandigheden. Dat haal je niet uit een boek, dat is een leerproces. Dat is dus ook durven loslaten hoe je vindt dat het zou moeten, keuzes maken die bij jou en je gezin passen.

Durven kiezen voor jouw eigen, unieke gezin.

Ik wens je veel succes en  alle goeds,

Cora Vos-Vlaar

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *