(Jonge) mannen met ADD

Stuiterende jongens kijken we vaak niet zo van op. Extreem stuiterende jongens krijgen dan nogal eens het label ADHD. Maar dromerige, stille, soms wat angstige jongens, dat beeld is veel minder bekend.

 

De diagnoses

Tegenwoordig wordt de diagnose ADD/ADHD gesteld in de kindertijd. Men ging er eerst vanuit dat je vanzelf over AD(H)D heen groeit, tegenwoordig weten we dat óók volwassenen AD(H)D kunnen hebben.

De meest gestelde diagnose is het combinatietype ADD/ADHD oftewel AD(H)D-C. Dan heb je zowel een aandachtstekort, als last van impulsiviteit als hyperactiviteit.

De diagnose ADHD-I wil zeggen: overwegend onoplettend type, dus zonder hyperactiviteit en impulsiviteit. Dat noemen we ADD.

De informatieverwerking bij een ADD’ er heeft net even wat meer tijd nodig.

Mensen met ADD verwerken informatie wat trager dan mensen zonder ADD. Vaak zijn ze dromerig, snel afgeleid en hebben moeite de aandacht ergens bij te houden. Dit laatste is geen probleem als het om een onderwerp gaat waar men heel geïnteresseerd in is, dan kan iemand met ADD zich vaak juist buitengewoon goed concentreren (hyperfocus).

Een ADD’er zou je wellicht kunnen typeren als een introverte ADHD’er kunnen noemen.

Iemand met ADD is enorm ‘bezig’ in zijn hoofd. Alles wordt veelvuldig overdacht, en nog eens en vaak nog eens. Een ADD’ er raakt dan ook vaak verstrikt in zijn eigen netwerk van gedachten. Zoals ik iemand ooit hoorde beschrijven: “ik draai maar in cirkeltjes rond met mijn geachten”. Er komt geen eind aan, beslissingen worden moeilijk genomen, knopen nauwelijks doorgehakt.

In mijn werk kom ik veel (jonge) mannen met ADD tegen. Deze mannen voldoen vaak niet aan hun eigen beeld van “mannelijkheid”.

Vaak vinden deze jonge mannen van zichzelf dat ze eigenlijk niet zo ‘mannelijk’ zijn. In de studietijd nogal eens omringd door mannelijke studenten die “allemaal spontaan” zijn. Zo voelt het althans voor degene met ADD. Velen hebben ergens, misschien niet eens bewust, een soort beeld van ‘mannelijkheid’. En dat matcht moeilijk met het beeld wat ze van zichzelf hebben. Mannen met ADD zijn denkers, dromers, vaak gevoelig met een rijk emotioneel leven. In hun ogen is dat vaak niet “een echte man”.

Voor (jonge) vrouwen is het vaak normaal allerlei gevoelens en ervaringen met elkaar te delen. Een gevoelige (jonge) man staat vaak veel meer alleen dan een gevoelige vrouw.

Mannen met ADD, die óók vaak veel voelen en ervaren, hebben vaak minder mensen met wie ze dat kunnen delen. Waar vrouwen elkaar urenlang kunnen bellen en hun verhalen en emoties nog eindeloos met elkaar doornemen, is dit onder mannen veel minder gewoon. Een man met ADD voelt zich dan ook vaak een buitenstaander, iemand die gevoelens heeft die andere mannen niet hebben.

Dan blijken ze, bij navragen, meestal toch wel één of een paar mannen te kennen die het (ook) moeilijk hebben. Die hebben dan bijvoorbeeld een angststoornis, of voelen zich depressief.

Er blijken dus meer mannen te zijn, die kampen met allerlei gevoelens en emoties. Vaak hebben ze dit over het hoofd gezien. In hun beleving zijn ze de enige die niet spontaan zijn, niet hard en luid genoeg roepen, die te lang nadenken als iemand wat vraagt en die last hebben van moeilijke emoties. Bij die andere mannen, die zo van zich laten horen, lijkt het allemaal zo lekker vanzelf te gaan. Dat die andere mannen vast ook wel hun issues hebben, hun onzekerheden, is nauwelijks te geloven.

Dingen zijn niet altijd wat ze lijken. En dat geldt ook voor het gedrag van mensen om je heen.

Dat sommige mannen die het “makkelijk” hebben zich misschien uit onzekerheid overschreeuwen, lijkt dan ook misschien wel een optie. Eigenlijk hebben ze daar nog nooit zo over nagedacht. Ook wel weer logisch, want als ADD ‘er zit je nogal eens verstrikt in je eigen gedachten en niet zelden leidt dit tot een ‘tunnelvisie’. Daarnaast, in de vriendengroep wordt eigenlijk niet gesproken over moeilijke gevoelens.

Voor mannen met ADD is het dus zinvol aan de slag te gaan met hun beeld van wat “een man” is. Pas als dat beeld een beetje is bijgesteld, komt er wat ruimte om de eigen eigenschappen te gaan aanvaarden en daarna uit te bouwen.

Je kunt niet iets nastreven wat je niet bent. Dan doe je jezelf geweld aan. Daarbij, zolang je vecht tegen je eigen eigenschappen, is er ook geen ruimte je goede eigenschappen te ontwikkelen. Dus ja, gevoelig zijn mag. Ja, even nadenken voor je wat zegt, kan juist een verademing zijn voor de mensen om je heen, in studie en werk. Mensen die overal een mening over hebben en deze luid en duidelijk verkondigen, zijn er genoeg. Er zijn ook hard mensen nodig met wat rustigere, bedachtzame eigenschappen!

Dat betekent geen ontkenning van het feit dat leven met ADD niet altijd makkelijk is.

Bewust werken aan positief in het leven staan, ben ik een voorstander van. De één gaat dat makkelijk af van nature, voor de ander betekent het soms hard werken aan het ontwikkelen van je perceptie, van je kijk op de dingen. Dat betekent wat mij betreft niet dat je doet alsof leven met ADD een feestje is. ADD heb je altijd, elke dag. De ene dag zal je beter afgaan dan de andere. Maar vrede sluiten met je eigen eigenschappen, ook al baal je soms van het feit dat je ADD hebt, ook al staat het je in de weg bij bepaalde dingen, ook al moet je steeds weer zoeken naar manieren om er het beste mee om te gaan,is uiteindelijk datgene waardoor je verder kan.

Met vallen en opstaan….

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *