De FUCK-IT lijst

 

Een tijdje geleden was Claudia de Breij bij het programma De Wereld Draait Door.

Het ging over een nieuw boek waarvoor ze oudere “wijze”mensen had geïnterviewd en hun levenslessen had gebundeld . Naar aanleiding daarvan had ze het over de waarschijnlijk iedereen wel bekende ‘bucketlijst’, een lijst met allerlei dingen die je in je leven nog wil doen, voordat het einde nadert.

Allerlei dingen die je in je leven graag wil. Of moet?

Als tegenhanger van de Bucketlijst opperde ze de FUCK-IT lijst in te stellen.

De vraag die hierbij eigenlijk geldt is: wil ik iets of moet ik iets. En waar ligt ergens dat onzichtbare draadje van willen naar moeten? Doe ik dit omdat ik het zelf wil, of omdat ik of anderen dit om een of andere reden van mij verwachten?

In de opvoeding van een kind met AD(H)D kunnen we behoorlijk onder druk komen  te staan.

Een leerkracht die je regelmatig aanspreekt, omdat je kind niet voldoet aan ‘de norm’. Een extra mentorgesprek, waarin je geconfronteerd wordt met wat er allemaal niet volgens het boekje verloopt. Geen uitnodiging(en) meer voor partijtjes. Hoe graag je het als ouder ook allemaal op zou willen lossen, er komt een moment dat je onder ogen  gaat zien dat je niet aan alle eisen kunt voldoen.

Ook je eigen ideeën van hoe het zou moeten kunnen je behoorlijke druk bezorgen.

Je ideeën van hoe een gezin moet functioneren kan op zekere momenten (totaal) niet overeen komen met hoe het er bij jou thuis in werkelijkheid aan toegaat. Krampachtig voer je de druk wat op om aan je eigen ideaalbeeld te voldoen. Want liefst moet het zoals je het had ‘gepland’. Je dreigt misschien wel uit het oog te verliezen wie je hier nou eigenlijk een plezier mee doet, maar ja…..

 Het perfecte gezin doet alles bewust.

Iedereen gezond eten, sporten, huiswerk in orde, op tijd naar bed mét tanden gepoetst, minimaal één verhaal voorlezen (want dat is goed voor de taalontwikkeling), gezond ontbijt, elke dag 2 stuks fruit en een gezonde avondmaaltijd, beugel en steunzolen…..noem maar op. Alles verantwoord, alles combinerend, baan én gezin, alles 100 %.

Als volwassen AD(H)D’er krampachtig proberen te functioneren als een niet AD(H)D’er.

Zodat je niet anders bent, past binnen wat in de maatschappij als ‘normaal’ wordt beschouwd. Moeilijk? Gewoon nog een tandje er bovenop, nog meer je best doen. Steeds harder werken,om toch datgeen te bereiken of te zijn wat je voor ogen hebt. Je móet dit, je móet dat. De vraag is van wie eigenlijk, maar die vergeet je in al dat ‘moeten’ te stellen.

Wie durft te zeggen: FUCK-IT, voor wie doe ik dit eigenlijk??

Wanneer durf je je lijst van moeten eens onder ogen te nemen en je af te vragen welke dingen er eigenlijk wel af kunnen? Voor wie doe je die? Wat levert het nastreven ervan je op en wat kost het je? Welke dingen zijn echt nodig en de moeite waard en welke kunnen best wel weg. Is af en toe pizza eten erg? Is tegen de juf of meester zeggen dat bepaald gedrag nou eenmaal bij je kind hoort en dat jullie beter kunnen kijken hoe hier positief mee om te gaan ipv alles te willen veranderen, erg? Is het erg als gezin “anders ‘ te zijn? Is ’s avonds eens niet aan tafel eten omdat het gewoonweg niet gaat, echt zo erg? Durf je af en toe keuzes te maken tegen de stroom in omdat ze nou eenmaal beter voor jou of je gezin zijn?.

 Als je jezelf onnodig stress bezorgt, is het goed eens te bedenken wat op jouw FUCK-IT lijst kan.

Een gezin met AD(H)D leiden of zelf AD(H)D hebben lever al stress genoeg op. Er onnodig een schepje bovenop doen, is zonde van je energie. Tijd voor het aanleggen van een FUCK-IT lijst. Alleen datgene wat echt nodig is, en dat is als er sprake is van AD(H)D vaak al méér dan genoeg!

.

Stap voor stap…..

Ik wens je veel succes en alls goeds,

 

Vriendelijke groet,

Cora Vos-Vlaar

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *